Autor: mojadrogadozdrowiablog

von

Kiełki

W nasionach roślin gromadzi się bardzo dużo wartościowych składników.  Rosnący kiełek, który za chwilę przemieni się w dorodną roślinę i wyda owoce, wyciąga z ziarna wszelkiego rodzaju witaminy, nienasycone kwasy tłuszczowe, makro- i mikroelementy, enzymy, białka oraz łatwo przyswajalne węglowodany.

Zawarte są w nich białka, cukry, tłuszcze, naturalny błonnik i witaminy. Większość z nich dostarcza organizmowi witamin z grupy B, a także witamin A, C, E i H. W ich skład wchodzą również pierwiastki potrzebne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania organizmu – wapń, żelazo, siarka, cynk, magnez, selen, potas i lit.

Kiełki są jedynym pożywieniem na ziemi, które łączą w sobie te, wydawałoby się niemożliwe, wymagania.Kiełkujące ziarno znajduje się w najwyższej fazie rozwoju niedojrzałej rośliny.

Kiełki zostały opisane jako „wysokosprawna chemiczna fabryka witamin, wytwarzająca przeciwutleniacze i chlorofil oraz przetwarzająca minerały i pierwiastki śladowe w bardziej dostępną biologicznie formę“.

Wszystkie gromadzone wartości odżywcze i enzymy potrzebne dla wzrostu całej nowej rośliny są skupione w kiełku ziarna.

Proteiny, węglowodany i tłuszcze są rozbijane, aby uwolnić aminokwasy, cukry proste oraz rozpuszczalne związki chemiczne. Niezbędne minerały takie jak wapno i magnez są dostarczane przez kiełki w prostszej formie dla lepszej asymilacji.
Białko roślinne pomaga odbudowywać komórki i tkanki.

Potas ujędrnia mięśnie, nie dopuszcza do ich wiotczenia.

Witamina C zwiększa odporność, zapobiega przeziębieniom.

Witamina E ma właściwości odmładzające. Zawarte w kiełkach składniki mineralne chronią przed anemią, usuwają dolegliwości przewodu pokarmowego, wpływają korzystnie na cebulki włosów.

Osoby, które jedzą kiełki, mają zdrowsze serce, skórę, nerwy i mózg, obniża się im również poziom cholesterolu we krwi. Przemiany zachodzące w kiełkujących ziarnach są bardzo korzystne.

Pożywienie wymagające mało lub niewymagające wcale energii do trawienia jest idealnym wyborem dla osób z  chronicznymi schorzeniami.

Żywa energia zawarta w świeżych kiełkach wspomaga możliwości samoleczenia się zarówno ludzi jak i zwierząt.

Kiełki dostarczają organizmowi wysokiej jakości pożywienia. Nie tylko dlatego, że zawierają wiele minerałów, witamin i enzymów potrzebnych dla odnawiania się tkanki, ale także dlatego, iż owo wspomagające trawienie pożywienie uwalnia zgromadzone w organizmie zapasy aby przyspieszyć metabolizm i wspomóc system immunologiczny.

Kiełki powinny być częścią diety osób odchudzających się, ponieważ zapewniają maksymalna ilość składników odżywczych przy minimalnej ilości kalorii.Powinniśmy uzupełniać żywienie kiełkami lub zastępować chleb świeżymi, skiełkowanymi nasionami.

Substancje smakowe, aromatyczne i zapachowe, aktywujące enzymy trawienne, a także fitohormony, działające hamująco na stany zapalne, aktywizujące gojenie ran i odbudowujące prawidłową florę bakteryjną organizmu.

Uzdrawiające i odmładzające właściwości kiełkujących ziaren były wykorzystywane już pięć tysięcy lat temu przez chińską arystokrację.

Przeprowadzone niedawno w Johns Hopkins School of Medicine badania wykazały, że „duża ilość stymulatorów enzymów, które chronią przed czynnikami rakotwórczymi mogą być dostarczane w pożywieniu przez małe ilości młodych kiełków, to znaczy trzydniowych kiełków brokuł, które maja tyle wartości energetycznych, co dziesięć do stu razy większa ilość dojrzałych warzyw.

Oczywiście, aby osiągnąć optymalne korzyści z kiełków, musimy wyhodować je sami.

Kiełki stanowią pokarm całościowy.
Co to znaczy?
Otóż kiełki posiadają substancje smakowe i aromatyczne aktywizujące enzymy trawienne,a te powodują prawidłowy rozwój flory bakteryjnej przewodu pokarmowego. To poprawia wchłanianie, a lepsze wchłanianie, to lepsze odżywienie każdej komórki naszego ciała.

Organizm dostaje w skiełkowanym ziarnie zharmonizowane składniki odżywcze. Nie w tabletkach, nie w paście do zębów, nie w kremie czy innych sztucznie wytworzonych produktach, a w naturalnym pożywieniu. Nie sprzeczajmy się z naturą.

Aby zamknięte i wysuszone ziarno zaczęło kiełkować, konieczne jest zapewnienie odpowiednich warunków, takich, jak światło, wilgoć i temperatura. Dzięki nim ziarno rozpoczyna cykl wzrostu, czyli budowy nowego życia, pomnażając ilość wszystkich składników w nim zawartych.

Do kiełkowania zbóż musimy zakupić w sklepie ze zdrową żywnością kiełkownicę atestowaną i nasiona przygotowane do kiełkowania. Są to nasiona nie zaprawiane środkami grzybobójczymi i tylko takie nadają się do kiełkowania. Normalne ziarno siewne jest silnie toksyczne.

Odpowiednie warunki do kiełkowania:

1) Oświetlenie – zmieniając warunki oświetlenia zmieniamy poziom zawartości danego składnika np. – ilość witaminy C wzrasta wraz z lepszym oświetleniem – ilość wit. A, E, K wzrasta w dobrym oświetleniu, ale nie w pełnym Słońcu.

2) temperatura – dla witamin jest ona najkorzystniejsza pomiędzy 18 a 21 C 

3) wilgotność – w zasadzie kiełki należy przelewać 2 razy dziennie, ale są też nasiona, które podlewamy 3 razy. Wodę z pojemnika po przelaniu i spłynięciu do końca, wylewamy. Należy zadbać o to, aby nasiona nie psuły się i pleśniały. Dzieje się tak wtedy, gdy wsypiemy ich zbyt dużą ilość. Wsypujemy jedną warstwę luźno rozłożonych nasion. Do zraszania także używamy zawsze letniej przegotowanej wody.

Domową hodowlę możemy zacząć od eksperymentalnego kiełkowania na sitku lub na ligninie. A gdy nabierzemy wprawy, pokusić się o założenie miniplantacji w pojemnikach.

Na sitku: łyżkę wypłukanego ziarna pszenicy lub owsa wysypujemy na plastikowe sitko do herbaty. Do szklanki wlewamy tyle letniej wody, by była jak najbliżej sitka, ale by ziarno w niej nie pływało. Wodę zmieniamy rano i wieczorem. Po czterech dniach kiełki będą gotowe do jedzenia.

Na ligninie: tak najłatwiej kiełkuje rzeżucha, rzodkiewka i siemię lniane. Wystarczy położyć na spodeczku zwilżony kawałek ligniny czy waty, rozsypać na nim (nie za gęsto!) nasionka. Musimy potem dbać o to, by podłoże nie wyschło i zraszać je 3-4 razy dziennie. Kiełki pojawią się po 3-5 dniach.

Na gazie: nasiona fasoli, soi, ciecierzycy najpierw moczymy w letniej wodzie przez 10-12 godzin. Później odsączamy je i opłukujemy. Do szerokiego naczynia nalewamy letniej przegotowanej wody. Nakrywamy gazą. Mocujemy ją gumką wokół brzegów, tak by tylko środek gazy lekko dotykał wody. Rozsypujemy nasiona na obwodzie. Mają cały czas leżeć na wilgotnej gazie, ale się nie moczyć (mogłyby zgnić). Po 3-6 dniach jasnozielone pędy będą gotowe do jedzenia. Pamiętajmy, by zerwane opłukać w zimnej wodzie i dobrze odsączyć.

W pojemniku: bardzo wygodna do uprawy kiełków w domu jest potrójna kiełkownica. Składa się z trzech przezroczystych pojemników, zbiornika na wodę umieszczonego na spodzie i pokrywy. Wszystkie części nałożone są jedna na drugą. Dno pojemników, do których wsypuje się nasiona, jest rowkowane, żeby ziarenka mogły się równomiernie rozłożyć, a potem nie sklejać. Odpowiednie “syfony” odprowadzają nadmiar wody i gazów wytwarzających się podczas kiełkowania. To proste urządzenie zapewnia roślinkom stabilną temperaturę i wilgoć. Nasze zadanie polega na codziennym, kilkakrotnym zraszaniu miniplantacji. Nadmiar ściekającej do zbiornika wody możemy wykorzystać do podlewania kwiatów. Jest to świetna odżywka.

Rodzaj kiełków 

Alfalfa tzn. Kiełki lucerny są bogate w witaminy A, B, E, żelazo, wapń, magnez oraz fosfor. Są szczególnie polecane dla kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią oraz dla wegetarian.Kiełki lucerny podobnie jak kiełki fasoli mung również obniżają poziom „złego” cholesterolu we krwi i oczyszczają organizm z toksyn. Są delikatne w smaku, dlatego poleca się je szczególnie do sałatek, jako przekąskę lub do kanapek.Ułatwia nie tylko regenerację komórek narządów miąższowych takich, jak wątroba, śledziona czy trzustka, ale odbudowuje również florę jelita cienkiego, a szczególnie grubego. Olbrzymia ilość enzymów, witamin i mikroelementów sprawia, że te wszystkie wartości odżywcze są wchłaniane w całości. Hormony zawarte w lucernie stawiają ją w rzędzie leków stosowanych w chorobach układowych.

 
Moczenie: 6-12 godzin
Płukanie: 2 – 3 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 10 miarek kiełków
Czas kiełkowania: 3 dni na kiełki 1-2 cm, 6-7 dni na 4-5 cm
Idealna długość: 3-4 cm

Brokuł
Szczególnie wartościowe dla człowieka są kiełki brokuła, który jest niezwykle wartościowym warzywem zasobnym w wit. A, C, B1, B2, PP, wapń, żelazo, fosfor, magnez. Kiełki brokuła mają też lecznicze właściwości. Podobnie jak brokuł oraz inne rośliny z rodziny krzyżowych zawierają sulforafan – substancję zapobiegającą powstawaniu raka, a także, w pewnych przypadkach, powstrzymującą rozwój komórek nowotworowych.

Istotne jest, że kiełki zawierają nawet do 20 razy więcej sulforafanu niż dorosła roślina. Najwięcej jest ich w 3-dniowych kiełkach. Spożycie 50g kiełków dostarcza organizmowi tyle samo tej substancji, co spożycie 1kg brokuła. Kiełki brokułów powinny więc być stałym elementem w diecie ludzi chorych lub zagrożonych chorobami nowotworowymi. W brokule i kiełkach jest także koenzym Q10. Kiełki brokuła są pikantne w smaku, doskonale pasują do kanapek i mieszanych sałat.

Fasolka Adzuki
małe czerwone fasolki zwane są czasami czerwoną soją. Zawierają 25% białka i wszystkie aminokwasy, poza tryptofanem. Są również bogate w żelazo, niacynę i wapń. Smak jest podobny do fasolki Mung i może ona być stosowana alternatywnie do fasoli Mung.

Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 4 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 4 miarek kiełków
Czas kiełkowania: ok. 4 dni
Idealna długość: 3-4 cm.

Fasola mung
są bogate w witaminy A, B kompleks, C, E, H, K, PP i liczne aminokwasy. Zawierają duże ilości wapnia, żelaza, magnezu, potasu, siarki i wiele mikroelementów (jod, mangan, lit, selen). Zawartość tych wszystkich substancji i związków powoduje, że spożywanie kiełków wpływa na wytworzenie odporności w organizmie. Są również nieocenionym źródłem białka (ok. 20%).

Dzięki obecności niezbędnych w procesie kiełkowania enzymów białko to jest łatwo przyswajalne, same kiełki zaś znacznie lżej strawne niż fasola. Kiełki fasoli Mung obniżają również poziom „złego” cholesterolu LDL. Są lekko chrupiące, powszechnie stosowane w daniach kuchni azjatyckiej, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Kiełki z fasolki Mung są dobre dla początkujących, gdyż są bardzo łatwe w uprawie. Można je jeść już po 2 dniach ale lepiej poczekać aż pojawią się 2 małe listki.

Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 2 – 3 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 4 miarek kiełków
Czas kiełkowania: 3-5 dni
Idealna długość: 2-4 cm. Kiełki fasoli mung należy spażyć przed podaniem. 

Groszek
Kiełki z groszku są bogate w białko i witaminy C, B1 i A. Kiełki z groszku dodają sałatkom zapach przypominający świeży groszek. Kiełki nie powinny być uprawiane zbyt długo, bo stają się nieco twarde.
Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 3 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 2 miarki kiełków
Czas kiełkowania: ok. 3 dni
Idealna długość: 2 cm.

Groch włoski
zwany również Garbanzo zawiera około 20% białka, sporo witamin A i C, a także żelaza, wapnia i magnezu. Kiełki wymagają częstego płukania i powinny być zjedzone jak osiągną długość 2-3 cm. Łatwo pleśnieje i nie powinien być kiełkowany razem z innymi fasolami. Tak jak kiełki z soi, również kiełki z grochu włoskiego powinny być szybko gotowane w przeciągu 3-5 minut.
Moczenie: 12-18 godzin
Płukanie: 3-5 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 2 miarek kiełków
Czas kiełkowania: ok. 2-3 dni
Idealna długość: 2-3 cm.

Gryka
Upewnij się, że masz grykę nie pozbawioną łuski. Ziarna należy opłukać ale nie moczyć. Kiełki są gotowe po 2-3 dniach. Płukać 3-4 razy dziennie.

Koniczyna
Kiełki koniczyny są doskonałym źródłem izoflawonów, które mogą być pomocne w zapobieganiu chorobom takim jak osteoporoza, rak, miażdżyca oraz w zwalczaniu symptomów menopauzy. Zawiera witaminy A, B1, B5, B6, C, E, K oraz składniki mineralne: Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, cynk, sod, miedź, mangan, selen, Fitoestrogeny, antyoksydanty, chlorofil, aminokwasy, błonnik, karoten, białko (35%) Genisteina, substancja należąca do grupy izoflawonoidów, hamuje rozwój komórek nowotworowych. Kiełki koniczyny są bogate w antyoksydanty, substancje mineralne, chlorofil, aminokwasy, witaminy i białko.
Czas namaczania nasion: 4-6 godzin
Czas potrzebny do wzrostu: 4-5 dni

Kozieradka jest ważnym składnikiem sosów curry. Staje się popularna do kiełkowania ze względu na swój niepowtarzalny smak. Zawiera 30% białka, dużo żelaza i witaminy A. Kiełki można jeść już po 3 dniach ale lepiej poczekać 5 dni, aż wytworzą się listki. Smak robi się bardziej gorzki jeśli kiełkowanie przedłuża się.
Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 2-3 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 8 miarek kiełków
Czas kiełkowania: ok. 3-5 dni
Idealna długość: 3 cm lub 6 cm z zielonymi listkami.

Pszenica
Kiełki z pszenicy zawierają 14% białka, a także sporo wapnia, fosforu, żelaza oraz witamin C, E, B, niacyny, tiaminy i kwasu pantotenowego. Pszenica jest łatwa do kiełkowania. Delikatny puszek pojawiający się na korzonkach jest często mylony z pleśnią, są to rozwijające się włośniki i mogą być jedzone z całą rośliną.Jęczmień, owies i żyto kiełkowane są tak samo jak pszenica, są bogate w cynk, witaminy C i E, karoten i witaminy z grupy B; chronią przed przeziębieniem. Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 2-3 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 3 miarki kiełków
Czas kiełkowania: ok. 3-4 dni
Idealna długość: 2 cm.

Rzeżucha w 100 g młodych siewek rzeżuchy znajduje się około 60 mg witaminy C, 1,30 mg witaminy PP, po 0,20 mg witamin B1 i B2, 160 mg potasu, 32 mg magnezu, 36 mg wapnia oraz spore ilości siarki, która działa pobudzająco na apetyt i trawienie. Korzystna jest niska zawartość sodu i mała wartość kaloryczna rzeżuchy. Kiełki rzeżuchy polecane są w diecie dla cukrzyków, bo obniżają poziom cukru we krwi.Metoda kiełkowania: kiełkownik , sitko lub talerz z wilgotną ligniną.

Rzodkiew w 100 g kiełków znajduje się m.in. około 80 mg witaminy C, 6,60 mg witaminy PP, 60 mg magnezu, 1,20 mg cynku, 2,30 mg żelaza i wyjątkowo dużo soli wapnia – 90,80 mg. Kiełki z rzodkiewki mają ostry, pieprzny smak. Mogą zastępować szczypiorek, dobrze komponują się z potrawami jajecznymi, sosami śmietanowymi i majonezowymi. Dzięki dużej ilości witaminy C podnoszą odporność organizmu. Zawierają dużo siarki, dlatego wpływają korzystnie na stan skóry, włosów i paznokci. Kiełki rzodkiewki mają właściwości dezynfekujące, moczopędne, przeciwzapalne i są polecane przy schorzeniach wątroby i dróg żółciowych.Rzodkiewkę, tak samo jak gorczycę kiełkuje się w kiełkowniku, na sitku lub talerzu, nie moczyć nasion, ale pilnować, by były stale wilgotne.
Kiełki gotowe po 3-4 dniach.

Kiełki słonecznikowe, będące źródłem witamin z grupy B i D, białka, żelaza, fosforu, wapnia, magnezu, potasu, śladowych ilości miedzi i cynku i kwasów tłuszczowych, doskonale wpływają na cerę.Soczewica zawierają kwas foliowy mający krwiotwórcze działanie, który jest wskazany dla kobiet w ciąży do prawidłowego rozwoju płodu. W 100 g kiełków soczewicy znajduje się ponad 70 mg witaminy C, 0,2 mg witamin B1 i B2, dużo witaminy E, 30 mg wapnia, 166 mg fosforu, 2,30 mg żelaza, wyjątkowo dużo bo 0,33 mg miedzi i 1,48 mg cynku. Zawierają ok. 25% białka. Korzystna jest bardzo mała zawartość sodu. Podobnie jak kiełki lucerny mogą jeść je osoby, które nie tolerują preparatów żelaza. Kiełki z soczewicy są delikatne w smaku, nadają się zarówno do jedzenia na surowo w sałatkach i surówkach, jak i na ciepło. Dobrze wpływają na stan zębów.

Kiełki soczewicy przeciwdziałają zakażeniom wirusowym i mają działanie antynowotworowe.
Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 2 – 4 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 6 miarek kiełków
Czas kiełkowania: 3-4 dni
Idealna długość: 2-3 cm

Kiełki z soi to klasyka w kuchni dalekowschodniej. Są delikatne w smaku i lekko chrupiące, idealnie nadają się do dań gorących, zwłaszcza chińskich przysmaków z woka. Wyśmienite źródło białka (prawie 40%!), żelaza, witaminy A, B, C, H a także lecytyny działają odmładzająco i wzmacniająco na organizm. Soja Regularne zjadanie kiełków soi koi nerwy, dodaje energii i apetytu. Niestety, kiełki z soi są dosyć trudne do uprawy. Należy starannie przebrać nasiona i odrzucić wszystkie uszkodzone. Bardzo ważne jest płukanie kiełków 4-6 razy dziennie, najlepiej co 3 godziny. Kiełki z soi powinny być gotowane (w wodzie lub na parze) przez kilka minut przed podaniem, w przeciwnym razie będą trudne do strawienia. Moczenie: 12 godzin
Płukanie: 4-6 razy dziennie
Ilość: 1 miarka nasion daje 4-5 miarek kiełków
Czas kiełkowania: 3-5 dni
Idealna długość: 2-4 cm

 

Amarantus– moczenie tylko przez 2-4 godziny. Bardzo drobne ziarna mogą przelecieć przez sitko, należy wyłożyć je kawałkiem bawełnianej tkaniny lub papierowym ręcznikiem i na nim rozłożyć ziarno. Kiełki mogą być gorzkawe.

Proso– niełuskane proso stanowi najlepszy materiał do kiełkowania.

Owies– należy używać niełuskanego owsa, tak zwanego „pełnego owsa” w przeciwnym wypadku owies nie wykiełkuje.

Ryż– tylko brązowy, niepoddany żadnym procesom ryż wykiełkuje.

Quinoa(komosa ryżowa) – moczenie 2-4 godziny. Kiełkuje bardzo szybko. Dostępna jest biała i czarna quinoa.

Lucerna i koniczyna – należy używać bawełny, miseczki, słoika lub cedzaka z papierowymi ręcznikami, aby zabezpieczyć przed przelatywaniem drobnych ziarenek. Moczenie 2-4 godziny. Lucerna i Koniczyna są najpopularniejszymi trawami stosowanymi do kiełkowania.

Soczewica(brązowa, zielona i czerwona) – brązowa i zielona soczewica pojawia się w różnych rozmiarach; mniejsze generalnie szybciej kiełkują. Czerwona soczewica jest zazwyczaj sprzedawana w połówkach a aby móc ją kiełkować potrzebna jest cała.

Sezam– moczenie 2-4 godziny. Należy stosować niełuskane ziarna sezamu. Jego kiełki są pyszne przez jeden dzień, ale kiedy zostają umieszczone w lodówce, zaczynają rosnąć i drugiego dnia są już gorzkie.

von

Aloes

aloe-vera-678040_960_720

Aloes wspaniała roślina daje nam wiele korzyści

– Aloe Vera Gel regeneruje i odbudowuje nasz organizm

– Aminokwasy to podstawowe składniki budulcowe naszego organizmu.

Aloes zawiera 8 podstawowych aminokwasówa co szczególnie ważne większości z nich nasz organizm sam nie jest w stanie wytworzyć !

 

– Aloe Vera Gel dostarcza niezbędne witaminy

Witaminy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie procesów biochemicznych zachodzących w naszym organizmie. Aloes zawiera witaminę A, witaminy z grupy B – B1, B2, B6, B12, witaminę C i E, kwas foliowy oraz niacynę.

– picie miąższu Aloe Vera Gel, który jednocześnie naturalnie wspiera Twój system obronny organizmu to doskonałe uzupełnienie diety.

– Aloe Vera Gel wzmacnia naturalną odporność

– Aloe Vera Gel uzupełnia zasoby minerałów.

Minerały biorą udział w wielu ważnych procesach zachodzących w naszym organizmie. Pośród zawartych w Aloe Vera są magnez, cynk, żelazo, wapń, sód, potas, chrom i mangan. Prawdziwie potężny zestaw! Wszyscy wiemy, że dieta zawierająca potrawy bogate w makro i mikroelementy jest niezbędna dla dobra ogólnej kondycji fizycznej.

– Aloe Vera Gel wspiera procesy trawienne

Układ trawienny odpowiada za właściwe wchłanianie i przyswajanie substancji odżywczych zawartych w naszym pożywieniu a także za ich transportowanie do krwioobiegu. Dlatego tak niezmiernie ważne jest utrzymanie go w świetnym zdrowiu.

– Aloes i jego naturalne właściwości oczyszczające usprawniają funkcjonowanie jelit i efektywną absorbcję protein, redukując jednocześnie niepożądane bakterie i drożdże.

– Aloe Vera Gel oczyszcza organizm z toksyn

 Regularnie stosowany miąższ aloesowy w naturalny sposób pozwala organizmowi oczyszczać układ trawienny. Nasza dieta zawiera wiele niepożądanych substancji, które mogą powodować ospałość i wyczerpanie.

– Aloes jest także skuteczny w łagodzeniu zgagi i dolegliwości trawiennych.Pij regularnie miąższ aloesowy by zapewnić odpowiednie odżywienie organizmu.

– Regularne picie Aloe Vera Gel wpływa na dobre samopoczucie, podwyższając poziom energii i pomagając w zachowaniu prawidłowej wagi ciała.

– Aloe Vera Gel przeciwdziała efektom starzenia się

Skóra odtwarza się od 3 do 4 tygodni. Obfity zapas materiałów budulcowych zawartych w aloe vera może być wykorzystywany w jej codziennej regeneracji aby przeciwstawić się procesom starzenia. Aloes zawiera składniki niezbędne do prawidłowego procesu odbudowy skóry. Aloe Vera Gel może być eliksirem młodości dla Twojej skóry.

– Aloe Vera Gel ma działanie przeciwzapalne

Miąższ Aloe Vera to składnica 12 naturalnych substancji, które działają przeciwzapalnie nie powodując efektów ubocznych w przeciwieństwie do wielu preparatów chemicznych.

– Aloes wspiera prawidłowe funkcjonowanie mobilności stawów i mięśni.

– Aloe Vera Gel łagodzi podrażnienia skóry

Fibroblasty to komórki, które są odpowiedzialne za powstawanie kolagenu odbudowującemu tkankę łączną. Aloe Vera wspiera działanie fibroblastów w stymulowaniu powstawania kolagenu co wpływa na szybszą regenerację skóry po oparzeniach, skaleczeniach, otarciach i podrażnieniach.

– Aloe Vera Gel dba o Twoje zęby

Zdrowie jamy ustnej i dziąseł także skorzysta z dobroczynnych właściwości aloe vera. Warto pochwalić się tym przy kolejnej wizycie u dentysty

von

Sok z trawy/pszenicy

Od zamierzchłych czasów wiele chorób leczono mocą zielonych roślin. Wiele ludów pierwotnych w czasie choroby odżywiało się wyłącznie trawami i roślinami zielonymi. Tak samo robią zwierzęta prowadzone instynktem przetrwania.

Zieleń to kolor wiosny i przemiany Drzewa (według teorii Pięciu Przemian) – niesie w sobie odnowę, jest związana z czakrą serca znajdującą się w środku klatki piersiowej.

Zielony pomaga równoważyć wszelką dysharmonię na poziomie emocjonalnym i fizycznym.

Obecność produktów zielonych w posiłkach ożywia je, odświeża i działa relaksująco.

Wszystkie rośliny zielone łączy jedna cecha – zawartość chlorofilu. Im jest go więcej tym roślina jest bardziej zielona. Chlorofil ma zdolność oczyszczania, gaszenia stanów zapalnych i odmładzania.

Pomaga również w leczeniu anemii, obniża wysokie ciśnienie krwi, wzmacnia jelita, zmniejsza nerwowość i działa jak łagodny środek moczopędny.

Pokarmy zawierające znaczne ilości chlorofilu są traktowane jak specyficznie działające lekarstwo. Ich zbawienne działanie polega przede wszystkim na tym, że neutralizują skutki niepełnowartościowej diety, braku ruchu fizycznego i życia pełnego napięć.

Produktem o wysokiej zawartości chlorofilu jest trawa zbóż.

W sprzedaży najpopularniejsza jest zielona trawa pszenicy (można ją kupić w postaci proszku lub tabletek w sklepach ze zdrową żywnością). Jednak zielone pędy pszenicy można bardzo prosto wyhodować w domu.

Pod względem zawartości chlorofilu i witaminy A, niewiele produktów może trawie pszenicznej dorównać.

Zadziwiające jest, że trawa pszeniczna zawiera 20 % białka – prawie tyle samo co różne gatunki mięs. Co ważne, są w niej również śladowe ilości witaminy B12.

Trawa pszeniczna ma działanie wychładzające i mocno oczyszczające.

Wspomaga trawienie, jest skuteczna przy przepracowanej, nadmiarowej wątrobie, zapaleniu żołądka i jelit.

Trawa pszeniczna dostarcza unikalnych enzymów trawiennych.

Ich stężenie jest niespotykane w żadnych innych produktach żywnościowych. Są wśród nich enzymy opóźniające niszczenie i mutację komórek, dzięki czemu trawa pszeniczna skutecznie wspomaga leczenie chorób zwyrodnieniowych i zapobiega starzeniu.

Enzymy te posiadają również wyjątkowe działanie przeciwzapalne, mocniejsze nawet od sterydów.

To właśnie zawartość unikalnych enzymów powoduje, że lepiej jest trawę pszeniczną jeść w postaci świeżej niż w formie tabletek czy proszku, ponieważ suszenie niszczy enzymy!!

Świeża trawa (a szczególnie sok z niej) szczególnie korzystnie działa u osób z objawami gorąca i nadmiaru takimi jak: uderzenia gorąca, żółty nalot na języku, szybki puls, zaczerwieniona twarz, donośny głos, niechęć do wysokich temperatur.

Wartości odżywcze
100 ml soku z trawy pszenicy zawiera:

  • Kalorie – 20
  • Chlorofil – 40,2 mg
  • Białko – 2,9 g
  • Tłuszcz – 0,57 g
  • Węglowodany – 1,92 g
  • Betakaroten – 405 IU
  • Witaminy A – 409 IU
  • Witaminy E – 14,53 IU
  • Witaminy B1 – 76,4 mcg
  • Witaminy B2 – 124,7 mcg
  • Witaminy B3 – 105,5 mcg
  • Witaminy B5 – 5,75 mg
  • Witaminy B6 – 191,7 mcg
  • Witaminy C – 3,48 mg
  • Sód – 9,87 mg
  • Potas – 141 mg
  • Wapń – 23,2 mg
  • Fosfor – 72 mg
  • Magnez – 23 mg
  • Żelazo – 0,58 mg
  • Cynk – 0.32 mg
  • Błonnik – 95,8 mg
  • Kwas foliowy – 27,8 mcg

Jakie korzyści mamy z picia sokow trawy?

-dbudowuje czerwone krwinki I obniża ciśnienie krwi
-oczyszcza krew, organy i przewód pokarmowy
-trawa pszeniczna ma wlaściwości wzbogacające krew i przez to pobudza
metabolizm oraz system enzymatyczny

-pomaga rownież w zmniejszeniu
ciśnienia krwi przez rozszerzanie dróg krwionośnych w organiźmie
-stymuluję tarczycę

-zapobiega otyłości

-niestrawności, i wielu innym dolegliwościom
-zawiera mnóstwo minerałów alkalicznych dzięki czemu przyczynia się do
zmniejszenia nadmiernej kwasowości krwi

-może być stosowana do łagodzenia wielu wewnętrznych obrażeń, i jest z powodzeniem stosowana w leczeniu wrzodów żołądka, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego,
zaparcia, biegunek i innych dolegliwości przewodu pokarmowego

-wspomaga detoks całego organizmu oraz pracę wątroby i układu
krwionośnego

-enzymy i aminokwasy w niej zawarte chronią przed

czynnikami rakotwórczymi jak żaden inny lub lek
-sok z trawy pszenicznej wzmacnia nasze komórki, odtruwa wątrobę i
krew, i chemicznie neutralizuje zanieczyszczenia środowiska
-zwalcza on nowotwór i neutralizuje toksyny

Rodzimy sie z pewną iloscią enzymów które mają nam slużyc do końca
życia I process ten może być naturalnie przedłużony z zewnątrz przez
dodanie egzogennych enzymów , takich jak te znalezione w soku z
pszenizcznej trawy jak I w surowym jedzeniu pod każdż postacią.

Wszystko co jest gotowane nie posiada enzymów, dlatego że wysoka temperatura je
uśmierca.
Sok z trawy pszenicy ma niezwykłe podobieństwo do naszej krwi.

Zawarty w trawie chlorofil jest niezwykle podobny do hemoglobiny, która przenosi tlen we krwi. Chlorofil jest rozpuszczalny w cząsteczkach tłuszczu, które są wchłaniane bezpośrednio do krwi za pośrednictwem układu chłonnego,dlatego tez chlorofil zostaje wchłonięty w ten sposób bezpośrednio do naszej krwi .

Innymi słowy, gdy „krew“ roślin jest wchłaniana przez człowieka przekształca się w ludzką krew, która transportuje substancje odżywcze do każdej komórki naszego ciała.

-stosowane zewnętrznie na skórę może pomóc wyeliminować swędzenie niemal natychmiast

-ukoi oparzoną skórę i działa jako środek odkażający
-wcieranie soku w skórę głowy przed szamponem pomoże naprawić uszkodzone włosy i złagodzić swędzenie, łuszczenie się, warunki skóry głowy
-trawa pszeniczna jest kojąca i lecznicza na wysypki, trujący bluszcz, grzybice, ukąszenia owadów, czyraki, owrzodzenia, otwarte wrzody, guzy, i tak dalej.

Może byc stosowana jako okład który powinien być zmieniany co 2 -4 godziny.
Gdy postawiona w sypialni blisko głowy nad łóżkiem jest w stanie poprawić sen dzieki wzbogaceniu tlenu z powietrza i wytworzeniu zdrowych jonów ujemnych pomoże ci spać więcej i spokojniej.

-płukanie gardła sokiem z trawy pszenicznej osłodzi oddech i wzmacni dziąsła

-neutralizuje substancje toksyczne, takie jak kadm, nikotyna, stront, rtęc, i polichlorek winylu.

 

Oferuje korzyści w postaci płynnej transfuzji tlenu z soku tzn sok z tej trawy zawiera tzw ciekły tlen.

Tlen jest niezbędny do wielu procesów ciała:

-pobudza trawienie (utlenianie żywności)

-promuje jaśniejsze myśli (mózg wykorzystuje 25% tlenu w organizmie)

-chroni
-krew przed bakteriami beztlenowymi takimi jak komórki nowotworowe które
nie mogą istnieć w obecności tlenu

-przywraca siwe wlosy do naturalnego koloru.
-dodaje energii !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-spożywanie tego soku codziennie jest idealnym zabiegiem kosmetycznym, który spowalnia proces starzenia się.
-zmniejsza skutki promieniowania.

-jeden z enzymów znalezionych w soku z trawy pszenicznej SOD, zmniejsza wpływ promieniowania i dziala anty-zapalnie na uszkodzenia komórek po ataku serca
-przywraca płodność

A oto przepis na domową produkcję trawy pszenicznej: wsypujemy do dużego, płaskiego naczynia warstwę ziemi (ok. 2 cm), układamy na niej nasiona pszenicy (polecam orkiszową), przykrywamy następną warstwą ziemi (ok. 1,5 cm). Lekko nawilżamy i odstawiamy. Podlewamy codziennie uważając, żeby zachować odpowiednią wilgotność ziemi. Kiedy pędy osiągną co najmniej 10 cm, ścinamy je i wyciskamy z nich sok. Można również żuć pędy, ale papkę, która powstanie po żuciu wyrzucamy. Po pierwszych żniwach pozwalamy pędom odrosnąć, potem można je ścinać jeszcze dwa razy.

Ponieważ sok z trawy jest bardzo skoncentrowany pijemy go do 60 g dziennie, nie więcej.

Zapobiegawczo spożywamy pędy trawy pszenicznej raz dziennie, leczniczo do trzech razy.

Jeśli wydaje sie Wam to zbyt skomplikowane, polecam po prostu kiełkowanie ziaren pszenicy aż do pojawienia się części zielonych. Takie kiełkowanie wymaga więcej czasu (ok 7 dni).

Im dłuższe zielone pędy, tym zdrowsze kiełki.

Warto jednak wiedzieć, że kiełki to potężny zastrzyk energii – nie jedzcie ich przed snem, bo możecie mieć kłopoty ze spaniem (trochę jak po kawie).

Jednak jeśli zauważycie u siebie dolegliwości wskazujące na wysuszenie i przegrzanie organizmu – spróbujcie domowej hodowli trawy pszenicznej ponieważ jest ona niezwykle skuteczna przy łagodzeniu takich objawów.

A tu znalazłam na youtube filmiki:

Jak uprawiać pszenicę w domu cz1:

Jak uprawiać pszenicę w domu cz2:

von

Chlorofil

Chlorofil to barwnik, dzięki któremu rośliny mają kolor zielony. Oprócz tego nazywany jest “roślinną krwią” a jego podstawowa cząsteczka ma budowę niemal identyczną z cząsteczką hemoglobiny– różni się od cząsteczki ludzkiej krwi tylko jednym atomem.
W cząsteczce krwi znajduje się atom żelaza, a w centrum cząsteczki chlorofilu – atom magnezu. Chlorofil dodatkowo jest odpowiedzialny za proces fotosyntezy, który pobudził naukowców do jego głębszej analizy, a w szczególności wpływu chlorofilu na zdrowie człowieka.

Korzyści z chlorofilu dla zdrowia

-zwalcza liczne bakterie patogenne
-zapobiega wzrostowi kamieni w nerkach
-łagodzi bóle
-ma wpływ na czerwone krwinki (prawdopodobnie z powodu budowy molekularnej
chlorofilu, która jest podobna do budowy hemoglobiny).
-stabilizuje ciśnienie krwi i oddychanie
-Wzmacnia mięsień sercowy
-delikatnie odwadnia
-zwiększa odporność organizmu
-spowalnia proces utleniania się komórek, wskutek czego zapobiega przedwczesnemu starzeniu, jak i arteriosklerozie
-eliminuje wolne rodniki, które mogą uszkadzać komórki
-przyspiesza proces gojenia ran
-chroni przed szkodliwym promieniowaniem
-zapobiega chorobom nowotworowym
-reguluje transport jelitowy
-eliminuje toksyny i metale ciężkie

Zalety  zielonych soków/ koktajli

Jedną z wielkich zalet soków obfitujących w chlorofil jest  ich oczyszczające działanie w układzie pokarmowym i wydalniczym, z czym wiąże się oczyszczenie krwi, limfy i płynów wewnątrzkomórkowych.

Ciało oczyszczone jest sprawne, dobrze trawi, dobrze przyswaja, a jego właściciel jest pełen energii i wigoru.

Zielone warzywa to naturalne źródło nie tylko chlorofilu, ale również witamin i mikroelementów, prowitaminy A (karotenu), który ma- jak wykazały badania- działanie przeciwrakowe (chroni przed chorobami nowotworowymi), witaminy C, potasu, magnezu, żelaza, wapnia etc.
Zielone szejki są bardzo odżywcze.

Ich optymalny skład dla ludzi to ok. 60% dojrzałych ekologicznych owoców zmieszanych z ok. 40% zielonymi ekologicznymi warzywami.

Zielone szejki w porównaniu do soków, są kompletnym pożywieniem gdyż nadal zawierają błonnik.

Dodatkowo zielone warzywa są źródłem kwasu foliowego i foiliantów.

Proporcja owoców i warzyw 60/40 sprawia, że dominującym smakiem jest smak owocowy a zarazem zielony warzywny smak wyrównuje słodkość dodając miły posmak.

Wypicie 2 – 3 filiżanek zielonego szejka dziennie, gwarantuje, że spożywamy wystarczającą ilość zielenin, które w stanie surowym są często trudne do jedzenia/ gryzienia ze względu na ich budowę ( twarde nerwy, liście etc).

Wielu ludzi nie spożywa wystarczającej ilości zielenin lub spożywając je zapomina o ich długotrwałym przeżuwaniu, dzięki czemu uwalniane są dobroczonne składniki warzyw zielonych.

Jak je przygotować?

Bardzo dobrze sprawdzają się takie warzywa jak sałata, kapusta włoska,  jarmuż – zwłaszcza na początku eksperymentowania z zielonymi koktajlami, ponieważ mają w miarę neutralny smak.

Można jednak także sięgnąć po pietruszkę, kolendrę czy liście pokrzywy, mięty, szpinaku.

Jeśli chodzi o owoce to istnieje pełna dowolność- wszystko w zależności od waszych preferencji. Można dodać odrobinę wody bądź lodu, aby rozcieńczyć napój.

Dodatkowo można wykorzystać sok z wyciśniętej cytryny, cynamon, syrop z agawy lub małą łyżeczkę miodu.

Warto dodać odrobinę oleju lnianego, z pestek winogron, oliwy z oliwek, ponieważ wspomoże to wchłanianie substancji rozpuszczalnych w tłuszczach jak witaminy A, K oraz luteiny.

Zielone koktajle można przechowywać do 3 godzin w lodówce w szklanym, szczelnie zamkniętym pojemniku, jednak oczywiście najlepiej wypić go zaraz po przygotowaniu.

Ważne jest to, by nie pić codziennie tych samym kombinacji warzywno-owocowych, zwłaszcza w przypadku szpinaku, który zawiera szczawiny, spożywane w nadmiarze mogą utrudniać wchłanianie wapnia i żelaza.

von

Imbir

ginger-389906_960_720

Imbir jest używany do celów leczniczych i jako przyprawa od co najmniej 5000 lat.
Imbir jako roślina lecznicza opisany jest w jednej z najstarszych chińskich ksiąg medycznych z około 2700 r. p. n. e. Imbir należał do najwartościowszych surowców leczniczych w starożytnej medycynie indyjskiej, tybetańskiej i chińskiej. Z medycyny Dalekiego Wschodu przeniknął do lecznictwa europejskiego.

 

Imbir dziala silnie:

-przeciwbakteryjnie
-przyciwgrzybowo
-przeciwwirusowow
-przeciwzapalnie
-przeciwlojotokowe
-pojędrnia skóre oraz błony śluzowe
-odkaża
-jest antyseptyczny
-pobudza wydzielanie soków trawiennych i żółci
-zapobiega zastojom żółci
-przyspiesza detoksykacji w wątrobie
-poprawia krążenie skórne, mózgowe, wieńcowe  i w kończynach
-pomocny jest przy leczeniu chorób skóry jak np łuszczycy, łupieżowi itp
– pomocny jest przy leczeniu chorób wirusowych, grzybicznych i bakteryjnych
Imbir można wcierać w skóre przy przeziębieniach, zmarznięciach, reumatyzmie czy zimnicy kończyn.
Bez względu na to, czy masz rozstrój żołądka, dreszcze czy jesteś przeziębiony, pomóc ci może imbir lekarski.

 

Środek łagodzący na żołądek
Imbir należy do najskuteczniejszych leków na chorobę lokomocyjną oraz pospolite rozstroje żołądka. Badania wykazały, że działa równie dobrze jak niektóre środki przeciw nudnościom. Jeśli na przykład masz skłonność do choroby lokomocyjnej, powinieneś przyjąć imbir, zanim wsiądziesz do samochodu lub znajdziesz się na pokładzie promu czy statku. Przyjmuj 1/4 łyżeczki sproszkowanego imbiru, gram imbiru w postaci kapsułki lub centymetrowy plasterek świeżego kłącza imbiru przynajmniej 20 minut przed podróżą.

Związki chemiczne, nadające imbirowi pikantny smak – głównie gingerol i szogaol – wydają się zmniejszać:

-skurcze jelit
-zobojętniają kwasy trawienne
-hamują ośrodek wymiotny w mózgu

Imbir stosowany był już nawet dla zmniejszenia nudności towarzyszących chemioterapii, a także pooperacyjnych.

Przeciwdziałać migrenom
Duńscy badacze dowiedli, że 1/3 łyżeczki świeżego lub sproszkowanego imbiru, przyjęta przy pierwszych oznakach migreny, może zmniejszyć jej nasilenie przez hamowanie prostaglandyn – związków chemicznych, które powodują stan zapalny w naczyniach krążenia mózgowego. W przeciwieństwie do aspiryny i pokrewnych jej leków imbir blokuje jedynie te rodzaje prostaglandyn, które wywołują stan zapalny, a nie te, które pełnią pożyteczne funkcje, jak wzmacnianie śródbłonka żołądka.
Łagodzić bóle stawów
Te same prostaglandyny, które przyczyniają się do migrenowego bólu, powodują także obrzęki stawów u osób chorych na reumatoidalne zapalenie stawów lub zapalenie kostno-stawowe. Wielokrotne przykładanie zmiażdżonego kłącza imbiru do skóry może przynieść dodatkową ulgę poprzez uszczuplenie zasobów substancji P – neuroprzekaźnika, który przekazuje sygnały bólu do rdzenia kręgowego i ostatecznie do mózgu

Zmniejsza zakrzepy krwi
Lekarze często zalecają pacjentom przyjmowanie aspiryny co drugi dzień, ponieważ „rozrzedza” ona krew, uniemożliwiając agregację płytek krwi, komórkowatych struktur, które mogą powodować zakrzepy, zwiększając w ten sposób ryzyko zawału serca.

Imbir ma podobne działanie, jednak nie powoduje rozstroju żołądka, wywoływanego często przez aspirynę (oczywiście jeśli twój żołądek nie jest wrażliwy na imbir lub nie zjadasz go zbyt dużo).

Zmniejszać duszność towarzyszącą przeziębieniom
Imbir może hamować wytwarzanie przez organizm substancji, które prowadzą do skurczu oskrzeli i do gorączki. Gingerole w imbirze działają też jako naturalne substancje przeciwkaszlowe.

Obniżać stężenie cholesterolu
Badania laboratoryjne sugerują, że imbir zmniejsza wchłanianie cholesterolu przez organizm i ułatwia jego wydalanie.

Łagodzić skurcze menstruacyjne
Związki chemiczne w imbirze działają przeciwskurczowo. Hamują bolesne skurcze macicy, a także mięśni gładkich przewodu pokarmowego.
Hamuje wzrost komórek Raka jelita grubego, stosowany w leczeniu raka jajnika oraz w hamowaniu wzrostu guzów.

Możesz go przyjmować w postaci:

-herbatki imbirowej /Filiżanki / zaparzona z torebki lub 1/2 łyżeczki startego kłącza. Parz w filiżance gorącej wody

-tabletki-zwyczajowa dawka to 100–200 miligramów 3 razy dziennie.

-lub też dodawać go do jedzenia

-lub pogryzać imbirowe „orzeszki”

Oto lecznicze ilości innych postaci imbiru:

Centymetrowy plasterek kłącza imbiru. Starcie imbiru uwolni więcej czynnych składników niż pokrojenie w plastry lub posiekanie. Ważne jest, aby kupować imbir, gdy jest świeży. Nie kupuj kłączy imbiru, które mają miękkie plamy lub spleśniałą, pomarszczoną skórkę.

Łyżeczka sproszkowanego imbiru.

Przy problemach takich jak wzdecia, drozdzycy:

5 plastrów imbiru, 1 łyżeczke kminku. 4 szklanki wody gotować na małym ogniu tak długo aby zostało tylko 1 szklanka wody. Pić 30 min przed posiłkiem.

lub

5 grubszych plastrów imbiru zalać 1 l gorącej wody i gotować na małym ogniu 30 min. Wlać do termosu i pić dopąki gorace.

von

Słodycze

halloween-candy-1014629_960_720

Najnowszy bohater popularnej bajki dla dzieci zachęca w reklamie telewizyjnej do  wypróbowania żelek i ciasteczek. Spiderman zdobi opakowanie ‘zdrowych’ płatków śniadaniowych. Agencje reklamowe prześcigają się z pomysłami na modne slogany i kolorowe opakowania słodyczy dla najmłodszych konsumentów.

Słodycze to niewątpliwie intratny biznes. Niestety objadanie się słodyczami ma poważne konsekwencje na zdrowiu dzieci i dorosłych… Brytyjscy naukowcy ostrzegają, że cukier, konserwanty i sztuczne barwniki dodawane do słodyczy mogą powodować wahania nastrojów, problemy z koncentracją, nadpobudliwość, alergie i próchnicę. Mogą również prowadzić do całkiem poważnych schorzeń jakimi są cukrzyca typu II, nadwagi i otyłości.

Czy zatem powinniśmy ograniczyć lub zupełnie zrezygnować z dawania naszym pociechom słodyczy? Taka decyzja na pewno miałaby bezpośredni wpływ na stan zdrowia dziecka. Być może dotychczasowe problemy ze zdrowiem by zniknęły. Na pewno łatwiej jest odmówić słodycze kilku miesięcznemu dziecku, ale jak wytłumaczyć to już przedszkolakowi lub pierwszoklasiście, który widzi inne dzieci swobodnie jedzące słodycze? Dziecko może poczuć okradzione ze słodkiego smaku dzieciństwa, w efekcie może nawet zbuntować się i kupować słodycze ‘po kryjomu’ w szkolnym sklepiku.

Słodycze można próbować zastąpić owocami, jednakże dzieci szybko potrafią wykryć podstęp. Dobrym rozwiązaniem może się również więc wydawać sięgnięcie po słodycze ze sklepów ze zdrową żywnością. W Polsce jest coraz więcej sklepów ze zdrową, ekologiczną żywnością, trzeba się jedynie trochę rozejrzeć  i zainteresować tematem.

Konsumenci nierzadko powątpiewają czy ekologiczna żywność jest lepsza od tej konwencjonalnej. Niestety prawdą jest, że produkty ekologiczne również często  przemycają w swoim składzie wcale nie tak zdrowe: naturalne aromaty, cukier, słód jęczmienny, polepszacze smaków i wiele innych zagadkowych dodatków. Dodatkowo takie produkty są często wysoko przetworzone, poddane pasteryzacji, obróbce w wysokich temperaturach. Efekt jest taki, że nawet gdy składniki początkowo były bio, to po to takiej obróbce ich wartość odżywcza znacznie ubożeje.

Od kilku lat światowe trendy w odżywianiu bije dieta raw, czyli dieta surowa lub witariańska. Polega ona na spożywaniu żywności najbliższej naturze. Surowa dieta obfituje zatem w świeże warzywa i owoce, nieprzetworzone orzechy i nasiona, glony, kiełki, soki i koktajle. Miłym zaskoczeniem dla wielu jest możliwość spożywania najbardziej naturalnej i nieprzetworzonej czekolady, z nieprażonego ziarna kakao, która jest słodzona naturalnym nektarem z meksykańskiej agawy, często z dodatkiem superfoods, na przykład sproszkowaną lucumą – rosliną peruwiańską, która obfituje w bogate w substancje odżywcze.

Witariańskie słodycze to prawdopodobnie najzdrowsze słodycze dostępne na rynku, tworząc tym samym idealny wybór dla rodziców, którzy nie chcą zakazywać swoim dzieciom czerpania radości z naturalnych słodkich smaków.

Słodycze witariańskie są suszone w bardzo niskich temperaturach, zawsze poniżej 42 stopni Celsjusza. Taka delikatna obróbka umożliwia zachowanie pakietu cennych witamin, minerałów, przeciwutleniaczy i enzymów w nienaruszonej formie i składzie. Słodycze są słodzone świeżo wyciśniętymi sokami z ekologicznych owoców lub syropem z agawy meksykańskiej, która jest trzykrotnie słodsza od cukru i która równocześnie ma czterokrotnie niższy indeks glikemiczny niż cukier. Pozostałymi składnikami witariańskich słodyczy i przekąsek są nieprażone ziarna, orzechy  i nasiona (w tym ziarno kakaowca), owoce, warzywa i naturalne przyprawy. Słodycze witariańskie to również idealny wybór dla cukrzyków, cierpiących na alergię glutenową i inne alergie pokarmowe. Witariańskie produkty są wolne od cukru, syropu jęczmiennego, melasy, glutenu, nabiału, laktozy, skrobi, soi, drożdży, składników genetycznie modyfikowanych, polepszaczy i konserwantów.

Z punktu widzenia dziecka witariańskie słodycze nie różnią się znacznie od tradycyjnych słodyczy. Przede wszystkim są słodkie i smakują wyśmienicie, ale są wartościowe i zdrowe, a to przecież najważniejsze. W efekcie ochota na słodkości dzieci zostaje zaspokojona a rodzice mają spokojne sumienie wiedząc, że ich pociechy mają dostęp do najzdrowszych słodyczy.

 

 

von

Żurawina

Żurawina zawiera bardzo szeroki wachlarz związków z grup flawonoidów i antocyjanów, duże ilości flawonoidów i posiadają właściwości antyutleniające, potrafi zwalczać bakterie E. Coli, odpowiedzialne za wiele trapiących ludzi przypadłości.

Flawonoidy występujące w żurawinie są odpowiedzialne za zmniejszenie zapadalności na choroby wieńcowe poprzez powstrzymywanie tworzenia zakrzepów krwi oraz wywierają korzystny wpływ na rozszerzanie naczyń krwionośnych. Związki te mają własności antyoksydacyjne dzięki czemu zapobiegają utlenianiu cholesterolu, co znacząco zmniejsza ryzyko arteriosklerozy i zapychania naczyń krwionośnych.

Żurawina zapobiega zakażeniom dróg moczowych na które szczególnie narażone są osoby niepełnosprawne mające tendencje do zatrzymywania moczu. Bakterie wywołujące zakażenie przyklejają się za pomocą produkowanego przez siebie kleju do wnętrza pęcherza moczowego, cewki. Żurawina powoduje rozpuszczanie tego kleju i w konsekwencji wypłukanie i usunięcie bakterii wywołujących zapalenie na zewnątrz.

Dzięki jego czynnym składnikom powstają warunki, w których chorobotwórcze bakterie nie są w stanie osiedlić się w ściankach układu moczowego, a ich wydalenie z organizmu jest o wiele łatwiejsze.

Zawarte w żurawinie związki antyoksydacyjne mają bardzo silnie działanie zapobiegające powstawaniu nowotworów.

Powinna się też stać się ważnym składnikiem diety wszystkich dbających o serce – jej działanie porównuje się do właściwości czerwonego wina, idealnego w przeciwdziałaniu chorobom układu krążenia. Naukowcy przekonują, że regularne picie soku z żurawin zmniejsza zapadalność na choroby wieńcowe poprzez zapobieganie powstawaniu zakrzepów krwi i rozszerzanie naczyń krwionośnych. Ma on zarazem pozytywny wpływna poziom „dobrego” cholesterolu, co z kolei zmniejsza ryzyko zawałów serca.

Właściwości żurawiny mają zbawienne działanie dla naszych komórek mózgowych, wpływa na spowolnienie procesu starzenia i obumierania szarych komórek, a tym samym wydatnie obniża ryzyko zapadania na choroby Alzheimera i Parkinsona.

Obecność witaminy P przyniesie z kolei ulgę kobietom w okresie menopauzy, cierpiącym na dokuczliwe uderzenia gorąca czy zaczerwienienia skórne.

Odkryto także, że regularne picie soku żurawinowego działa na zęby jak teflon, tworząc na nich powłokę uniemożliwiającą bakteriom przyleganie do ich powierzchni oraz infekowanie tkanki dziąseł. Pomaga zapobiegać nie tylko próchnicy, lecz także chorobom jamy ustnej, przyzębia i dziąseł.

Pomaga zatrzymać młodość i chroni przed chorobami nowotworowymi dzięki zawartości polifenoli. Zapobiega chorobie wrzodowej, bo powstrzymuje osadzanie się na błonie śluzowej żołądka bakterii Helicobacter pylorii. Zawiera witaminy A, B, C i P, pektyny, błonnik, węglowodany, żelazo, wapń, magnez, fosfor, potas, jod.Pomaga w leczeniu przeziębień, schorzeń reumatycznych i problemów żołądkowych. Przeciwdziała chorobom grzybiczym.
Jest trwała i dostępna w świeżej postaci nawet zimą, kiedy brakuje świeżych warzyw i owoców. Wyciągi z żurawiny stosuje się również w przemyśle kosmetycznym, szczególnie w preparatach przeznaczonych dla cery dojrzałej. Sok z jej owoców ma właściwości nawilżające, reguluje pH skóry, działa liftingująco, spowalnia proces starzenia się skóry, działa antybakteryjnie i przeciwgrzybiczo oraz wzmacnia odporność immunologiczną skóry.

von

Enzymy

Enzymy są to proste lub złożone białka produkowane w żywych organizmach i katalizujące przebieg szeregu reakcji metabolicznych. Reakcje katalizowane przez enzymy odgrywają rolę we wszystkich przejawach życiowych komórki.

Każdy enzym zajmuje w komórce określone miejsce w zespole wszystkich enzymów uczestniczących w określonych łańcuchach czy też cyklach reakcyjnych, które składają się na określoną aktywność metaboliczną.

Wyobraźmy sobie, co by się stało gdyby zabrakło pepsyny w soku żołądkowym? Szansa na przyswojenie białek byłaby minimalna, a przecież jest to główny składnik budulcowy komórek. Podobnie jest z innymi enzymami – każdy z nich pełni określone funkcje i w przypadku zaburzenia ich działania stajemy w obliczu poważnych problemów zdrowotnych.

Enzymy jako białka są wrażliwe na czynniki denaturujące, są termolabilne i wykazują optimum temperaturowe, najczęściej pokrywające się z fizjologicznym zakresem temperatur.

W mechanizmie ich działania istotny moment stanowi utworzenie przejściowego połączenia substratu z enzymem. W takim połączeniu następuje rozluźnienie odpowiednich wiązań, czemu towarzyszy aktywacja substratu, przez co zwiększa się jego łatwość wejścia w reakcję.

Tworzenie połączenia enzymu z substratem zachodzi jedynie w określonym miejscu cząsteczki enzymu, zwanym centrum aktywnym (specyficzne ułożenie reszt aminokwasowych lub grupa prostetyczna, np. hem). W formowaniu centrum aktywnego biorą udział aminokwasy leżące w różnych, nawet bardzo odległych od siebie miejscach łańcucha polipeptydowego. Dlatego też struktura przestrzenna białek enzymatycznych jest niezwykle istotna i decyduje o ich własnościach katalitycznych.

Jakie rodzaje enzymów trawiennych występują u człowieka i jaka jest ich rola?

Trawienie pokarmu rozpoczyna się w jamie gębowej. W trakcie mechanicznej fragmentacji, rozdrabniania, miażdżenia i rozcierania pokarm jest zwilżany śliną.

W ślinie cząstki pokarmu ulegają rozpuszczeniu i wstępnemu strawieniu przez amylazę ślinową (enzym zapoczątkowujący trawienie cukrów, działający do momentu unieczynnienia przez kwaśne soki żołądkowe). W jamie gębowej formowane są kęsy, które przesuwają się wzdłuż gardzieli i przełyku do żołądka przy udziale fali skurczów mięśniowych zwanych skurczami perystaltycznymi.

W żołądku pepsyna pod wpływem kwasu solnego wstępnie rozkłada białka, a podpuszczka ścina białko zawarte w mleku. Papka pokarmowa przesuwa się następnie do dwunastnicy, pierwszego odcinka jelita cienkiego.

Jest to bardzo ważne miejsce w układzie pokarmowym, gdyż tu właśnie zachodzi większość chemicznych i enzymatycznych procesów trawiennych. Do dwunastnicy uwalniane są enzymy trzustki (trypsyna i chymotrypsyna powodują dalsze trawienie białek, lipaza trzustki rozkłada tłuszcze, amylaza trzustki powoduje dalsze trawienie cukrów, a rybonukleaza i deoksyrybonukleaza rozkładają wolne kwasy nukleinowe) oraz żółć z wątroby (rozbijająca tłuszcze na drobne kropelki i aktywująca enzymy trzustki).

W przewodzie pokarmowym występują także amylazy, maltaza, sacharaza, laktaza (rozkładające cukry), egzo- i endopeptydazy (rozcinające łańcuchy polipeptydowe) oraz dipeptydazy (rozkładające kompleksy białkowe).

von

Woda

drop-of-water-862316_960_720

Nasz organizm zbudowany jest 70 % z wody, potrzebuje wody, aby wszystkie procesy życiowe i reakcje chemiczne przebiegały bez zakłócenia. Bez jedzenia możemy przeżyć nawet miesiąc, bez wody najwyżej kilka dni. Najwięcej wody znajduje się we krwi, nerkach, sercu i płucach.

Jakie funkcje są wspomagane przez wodę?

Oddychanie  Właśnie dzięki wodzie krew nasza jest odpowiednio rozcieńczona, dlatego krew może transportować tlen oraz składniki odżywcze do wszystkich komórek naszego ciała.

Trawienie

Znajduje się w soku żołądkowym, jelitowym, żółci oraz naszej ślinie. Bez wody nasz organizm nie móglby usunąć szkodliwych resztek z naszego organizmu.

Reguluje
Temperaturę ciała oraz ciśnienie tętnicze.

Podnosi

Odporność naszego ciała.

Chroni i nawilża

Naszą skóre, błony śluzowe, gałkę oczną, rdzeń kręgowy,włosy.

Niezbędna do myślenia

Właśnie dzięki wodzie nasza krew może dostarczyć naszemu mózgowi odpowiedniej ilości tlenu, aby ten mógł lepiej funkcjonować.Gdy pijemy odpowiednią ilość wody podwyższa się zdolność koncentracji, pamięci, znikają kłopoty z trawieniem, zaburzeniem pracy serca oraz uporczywe bóle głowy.

Wiemy, że każdy człowiek w ciągu doby traci do 2-2,5 l wody, dlatego właśnie powinna ona być regularnie uzupełniana. Gdy mamy za mało wody w naszym organiźmie pierwsze objawy to suchość skóry dłoni i miejsca za uszami. Najlepiej pić powoli małymi łykami, systematycznie w ten sposób nie obciążymy układu krążenia oraz woda nie będzie szybko usunięta.

Pamietajmy, aby nie pić dopiero jak mamy pragnienie, gdyż to oznacza, że nastąpiło niewielkie odwodnienie.

Aby zachęcić wszystkich do picia wody pragnę przedstawić wiele powodów dla których warto ją pić:

 

Pozbędziemy się zbędnych kilogramów. Dlaczego? Woda nie posiada kalorii, oczyszcza nasz organizm z toksyny, ułatwia trawienie oraz wspomaga przemianę materii. Gdy napijemy się jej /1 godzinę/przed posiłkiem zahamuje ona nasz apetyt.

 

Pozbędziemy się stresu Razem z krwią woda rozprowadza składniki odżywcze, tlen i jednocześnie zabiera toksynę z naszego organizmu. Gdy pijemy za mało czujemy się słabo i jesteśmy bardziej nerwowi.

Wzmocnimy kości

Gdyż wody mineralne zawierają między innymi spore ilości wapnia. Zatrzymamy młodość w związku z tym, że woda wypłukuje toksynę, zawiera selen to właśnie przyczynia się, że opóźnia się proces starzenia organizmu.

Nasza skóra będzie gładka

Gdyż woda oczyszcza skórę z toksyny, nawilża ją i leczy co powoduje, że nasza skóra nie bedzie miała zmarszczek. Nasze zęby będa mocne Dlaczego? Gdyż woda mineralna zawiera również fluor to jest pierwiastek, który zapobiega próchnicy i wzmacnia zęby.

Wzmocnisz serce

Naukowcy udowodnili, że picie 5 -6 szklanek /o pojemności 250 ml/ dziennie zmniejsza o 54 % ryzyko śmierci u mężczyzn i 41% u kobiet.

 

Ciśnienie będzie właściwe

Woda reguluje również nasze ciśnienie. Jednak osoby przy wysokim ciśnieniu powinny uważać aby nie pić wody o dużej ilości sodu. Najlepiej i najtaniej pić wodę strukturalną.

Uchronisz pęcherz przed nowotworem

Jeżeli będziesz pić odpowiednią ilość wody to, że substancje toksyczne i rakotwórcze nie przywierają do ścian pęcherza tworząc stany zapalne, one będą szybciej usunięte.

Wzmocnisz odporność na infekcje

Woda nawilża nasze błony śluzowe dróg oddechowych. Właśnie to sprawia, że zanieczyszczenia i śluz są łatwiej usuwane i dzięki temu wzrasta nasza odporność.

Pomożesz tarczycy

Poprzez picie wody mineralnej o dużej zawartości jodu.

Pozbędziesz się wrzodów wątroby, dwunastnicy, nadkwasoty żołądka, choroby dróg żołciowych, cukrzycy, nadczynności gruczołu tarczycy. Woda mineralna zuber zawiera szczawy alkaiczno-ziemne, woda ta zobojętnia sok żołądkowy. Przyjmowana przed posiłkiem hamuje wydzielanie soku żołądkowego, pita w trakcie posiłku przyspiesza pasaż pokarmu z żołądka do dwunastnicy.

 
„Woda… nie jesteś konieczna do życia, jesteś samym życiem. Jesteś najważniejszym i najwrażliwszym bogactwem, jakie istnieje na świecie.“ Antoine de Saint-Exupery

von

Antyoksydanty

Antyoksydanty są to związki chemiczne wykazujące zdolność neutralizowania wolnych rodników.

Dzielimy je na dwie podstawowe grupy:

– endogenne (wewnętrzne, istniejące w każdej komórce, chroniące Twój organizm od środka),

– egzogenne, dostarczane organizmowi z zewnątrz.

Wymienione antyoksydanty stanowią doskonałą broń i doskonałe zaopatrzenie całego układu immunologicznego w walce z zagrożeniami. Aby wzmocnić nasz układ antyokydacyjny stosujmy więc dietę bogatą w antyutleniacze, uprawiajmy umiarkowany sport czy trening w postaci długich pieszych wędrówek, aktywną rekreację, aktywne przebywania na świeżym powietrzu.

Na poziom antyutleniaczy endogennych mamy niewielki wpływ, natomiast zasadniczy na poziom antyoksydantów egzogennych.

Antyoksydanty chronią każdego z nas przed ryzykiem zachorowania na nowotwory, choroby układu krążenia, cukrzycę, choroby stawów, zaćmę. Podnoszą ogólną odporność organizmu na zakażenia i infekcje, łagodzą przebieg wielu chorób.
 

Odpowiedni poziom antyoksydantów w organizmie ma także istotne znaczenie w profilaktyce zaburzeń czynności mózgu.Wiele badań wykazało zmniejszenie występowania dużej liczby chorób neurologicznych, łącznie z niedokrwieniem mózgu, chorobą Parkinsona i Alzheimera w grupach o dużym spożyciu jarzyn i owoców lub stosujących suplementację antyoksydacyjną.

Według amerykańskich instytucji – National Cancer Institute i National Research Council, odpowiedni poziom antyoksydantów może zapewnić dieta uwzględniająca nie mniej niż dwa różne owoce i trzy porcje różnych jarzyn dziennie.

Antyoksydanty są więc podstawowymi elementami układu antyoksydacyjnego organizmu. W jego jakości kryje się m.in. tajemnica długowieczności.

Produkcji wolnych rodników znakomicie sprzyjają:
-stresujący tryb życia
-złe odżywianie
-niektóre leki
-zanieczyszczenia środowiska.

Wolne rodniki tlenowe powstające w procesach spalania:
– palenia papierosów
-spalania benzyny
-promieniowania radioaktywnego
-grillowania-smażenia potraw
-w naturalnych procesach zachodzących w organizmie

Muszą zostać „rozbrojone“. Robią to przeciwutleniacze, tj. związki chemiczne wykazujące zdolność neutralizowania wolnych rodników.

Do wyjątkowo skutecznych, bo działających wewnątrz komórki, antyoksydantów należy duet witamin : A i E.

Najbardziej są skuteczne, gdy działają razem. Rozpuszczają się w tłuszczach, więc bez najmniejszego problemu przechodzą przez cienką lipidową błonę komórki i wnikają do jej wnętrza.

Co jest źródłem antyutleniaczy egzogennych?

Wyjątkowo bogaty zestaw skutecznych antyoksydantów jest zawarty w wielu roślinach i suplementach z nich produkowanych:
-witamina A, E, C
-koenzym Q10
-beta-karoten
-bioflawonoidy (antocyjany, proantocyjany, kurkumin, zeaksantyna, likopen, luteina, kumaryny i kwas chlorogenowy, kwas elagowy, genisteina, izotiocyjaniany i indole, fitoestrogeny, sulforafan).

W badaniach prowadzonych przez University of Hawaii (USA) dowiedziono, że dieta obfitująca w środki spożywcze, które są dobrymi źródłami antyoksydantów (w tym przypadku badano cebulę, białe grejpfruty i jabłka), może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka np. oskrzeli aż o 50%!

Wszystkie antyoksydanty odgrywają dodatkowo decydującą rolę we właściwym funkcjonowaniu błony komórkowej poprawiając tym samym przekazywanie substancji odżywczych z krwi do poszczególnych komórek.

Jedźmy więc dużo owoców i warzyw.  Pamiętajmy jednak, że środowisko życia roślin jest takie same jak zatrute środowisko, w którym żyje człowiek. Są więc one narażone na identyczne szkodliwe oddziaływania.

 
Oznacza to, że rośliny także bronią się przed wolnymi rodnikami za pomocą zawartych w nich witamin A i E oraz innych antyutleniaczy.

Większość witamin zawartych w roślinach może być więc unieczynniona, a ich działanie antyoksydacyjne już wykorzystane przez rośliny.
W dodatku dzisiejsze rośliny zawierają znacznie mniej witamin i minerałów, niż 20-40 lat temu.Potrzeba więc znacznej ilości warzyw i owoców, by zapewnić skuteczną ochronę Twojemu organizmowi przed wolnymi rodnikami.

Nasza kondycja musi być systematycznie odbudowywana – dzień w dzień – przy pomocy suplementów, ponieważ również dzień w dzień generujemy coraz większe obciążenie naszych organizmów jedząc to, co jemy, paląc papierosy, pijąc wodę taką, jaką pijemy, żyjąc w zdegradowanym środowisku i oddychając takim powietrzem, jakim oddychamy.

Nie da się przekroczyć granicy zdolności obronnych i adaptacyjnych naszego organizmu bez ryzyka pogorszenia zdrowia i skrócenia życia.

 

Gdzie szukać antyoksydantów w żywności?

Produkty o działaniu antyoksydacyjnym czyli przeciwutleniającym są między innymi :
• witaminy A, C i E, B
• składniki mineralne enzymów takie jak – żelazo, selen, cynk, mangan, miedź, magnez
• substancje roślinne : beta – karoten i flawonoidy.

 
Witaminy:

Witamina A stymuluje wzrost, wpływa korzystnie na narząd wzroku, poprawia przemianę materii, wygląd skóry, zwiększa odporność organizmu. Niedobór witaminy A hamuje wzrost organizmu, powoduje dolegliwości dermatologiczne oraz wywołuje „kurzą ślepotę” -czyli niewidzenie o zmierzchu.

Źródłem tej rozpuszczalnej w tłuszczach witaminy są tran, wątróbka, żółtka jaj, śmietana, masło, tłuste sery-/osobiście jestem za uzupełnianiem witamin tylko z warzyw i owoców/:

-zielone i żółte owoce oraz warzywa jak np. marchew, dynia, szpinak, jarmuż, sałata, fasolka szparagowa, zielony groszek, szczypior i koper. Prowitamina A, zwana też betakarotenem –znajduje się głównie w ciemnozielonych warzywach liściastych.

Witamina C jest niezwykle skutecznym przeciwutleniaczem, poza tym bez niej organizm nie wytworzy kolagenu. Witamina C wpływa też na wzrost i rozwój komórek organizmu, utrudnia przenikanie do nich wirusów, przyspiesza procesy gojenia. Zbyt mała jej ilość w diecie manifestuje się osłabieniem, bladością skóry i błon śluzowych, pękaniem drobnych naczynek krwionośnych, bólem głowy, krwawieniem z dziąseł.

Głównym źródłem tej witaminy są świeże  owoce i warzywa poniżej pare przykładów:

owoce cytrusowe-zawierają najwięcej witaminy C

owoc róży-temu symbolowi młodości, od wieków przypisywano znakomite właściwości lecznicze

jarzębina-witamina C (35 – 45 mg w 100 g) i beta – karoten,  zawierająca również witaminy z grupy B, PP i K, potas, sód, magnez i miedź, kwasy organiczne, garbniki i pektyny

berberys-zawierają 10 razy więcej witaminy C, niż cytryna (3 owoce pokrywają dzienne zapotrzebowanie), a także E, A, K, B1, B2

żurawiny-zawierają dużo pektyn i witaminy C,owoce żurawiny zawierają witaminę C (10 – 30 mg w 100 g), sporo wapnia i fosfor, a także miedź i jod

czarna porzeczka-posiada 3razy więcej witaminy C, niż cytryna

jabłka-w 100 gramach jabłka występuje 10 mg witaminy C

jagody/Borowki-są źródłem wit. C i żelaza, dzięki dużej zawartości wit. A pozytywnie wpływają również na wzrok, ponadto 140g owoców zawiera około 7 gram błonnika

kapusta kiszona, która w 100 gramach zawiera jej około 18 miligramów

pomidor– duży owoc (ok. 180 g) pokrywa dzienne zapotrzebowanie na tę substancję w 60 procentach

papryka– wystarczy zjeść 7,5 dekagramów zielonej papryki, aby pokryć dzienne zapotrzebowanie na tę witaminę

natka pietruszki -zawartosc Witaminy C 178 mg  płaska łyżeczka natki pietruszki zawiera więcej witaminy C niż cała cytryna!

ogórki kwaszone – zawartość Witaminy C4 mg

 

Witamina E reguluje procesy rozrodcze, a także jest antyoksydantem, czyli eliminuje wolne rodniki tlenu. Poza tym, związana jest z przemianą azotową i oddychaniem. Jej niedostatek może powodować zaburzenie czynności jajników i może prowadzić do bezpłodności. Zapewnienie organizmowi odpowiedniej dziennej dawki gwarantuje mu długą młodość.

Jej naturalnym dostawcą są: zboża, orzechy, awokado oraz oleje roślinne./rzepakowy,olej z oliwki, ciemnozielone warzywa, jaja, zarodki zbóż, oleje roślinne, owies, olej słonecznikowy, orzeszki ziemne, pomidory, olej z zarodków zbóż.

 

 

Witamina B1 bierze udział w przemianach węglowodanów, gospodarce wodnej, oddychaniu tkankowym i wchodzi w skład niektórych enzymów. Zbyt mała jej ilość prowadzi do zaburzeń czynności układu nerwowego i procesów trawiennych. Źródłem Witaminy B1 są produkty zbożowe grubego przemiału, orzechy, nasiona strączkowe, ryby, owoce i warzywa.
Witamina B2 jest czynnikiem wzrostu i warunkuje prawidłowe funkcjonowanie wzroku. Jej niedobór to upośledzenie widzenia, zmiany w rogówce oka, stany zapalne skóry i języka oraz pękanie kącików ust. Można temu zapobiec jedzac  sery, produkty zbożowe, warzywa i owoce oraz produkty mleczne najlepiej skwaszone, migdały, pełne ziarno, brukselka,

Witamina B3 współdziała w procesach metabolicznych. – pomaga w metabolizmie i przekształcaniu białek, tłuszczów oraz węglowodanów, wspomaga pracę układu trawiennego, niezbędna do utrzymania w prawidłowym stanie skóry oraz języka, niezbędna do produkcji kortyzonu, insuliny oraz męskich i żeńskich hormonów płciowych, niezbędna do prawidłowego funkcjonowania systemu nerwowego oraz mózgu, poprawia krążenie i redukuje poziom cholesterolu.

Jej źródłem są makrele, drób, cielęcina, wątróbka– kiełki pszenicy i białe części grejpfruta. Jej długotrwały niedobór prowadzi do wystąpienia pelagry/zapalenie skory, otepienie, biegunka.

 

Witamina B5 wspomaga prawidłowy wzrost., niezbędna do przekształcania pokarmu w energię, pomaga organizmowi zwalczyć infekcje i choroby, pomaga leczyć rany, pomaga rozwijać funkcje centralnego systemu nerwowego, niezbędna do funkcjonowania nadnerczy, rozwija zdolność organizmu do walki ze stresem, chroni komórki przed uszkodzeniem spowodowanym promieniowaniem, przedłuża życie.

Pokarmy bogate w witaminę B5:
warzywa strączkowe, zarodki zbóż, pełne ziarna, jagody bzu czarnego, sok pomarańczowy.

 

Witamina B6 bierze udział w syntezie białek i kwasów nukleinowych. Jest niezbędna do produkcji przeciwciał i erytrocytów. utrzymuje w zdrowiu skórę, zęby, mięśnie i nerwy, niezbędna do prawidłowego przyswajania witaminy B12, niezbędna do produkcji przeciwciał i czerwonych ciałek krwi, ważna dla metabolizmu i przekształcania węglowodanów, tłuszczu i białek, niezbędna do utrzymania prawidłowego poziomu sodu i fosforu które regulują objętość płynów ustrojowych.

Pokarmy bogate w witaminę B6:
melasa, warzywa liściowe, zarodki zbóż, pełne ziarna, śliwki, ryż, groszek, produkty zbożowe i strączkowe, produkty mleczno-skwaszone, warzywa i owoce. Niedostatek pirydoksyny manifestuje się zapaleniem warg, języka, spojówek oraz zmianami w układzie nerwowym.
Witamina B9 inaczej kwas foliowy jest głównym czynnikiem biorącym udział w procesie dzielenia się komórek organizmu, a także tworzenia się erytrocytów. Należy więc często sięgać po bogaty w folacynę szpinak i brokuły, kapusta,salata.

Znaleźć też ją można w innych warzywach, orzechach, słoneczniku, , kiełkach pszenicy i owocach, na przykład w bananach i pomarańczach.Typową przyczyną niedoborów kwasu foliowego są błędy dietetyczne za mało jest w posiłkach surowych warzyw i owoców oraz pełnych ziaren zbóż,natomiast zbyt duża ilość produktów wysoce przetworzonych.

“Zabójcą” kwasu foliowego jest zwłaszcza nikotyna, jak też alkohol, z wyjątkiem piwa, które jest jednym ze źródeł tej witaminy. Ale uwaga -witamina jest bardzo wrażliwa na działanie promieni świetlnych i wysokiej temperatury.

Toteż warzyw bogatych w witaminę nie gotujemy – tylko jemy na surowo

Witamina B12 rola witaminy B12 w procesach metabolicznych wiąże się z jej udziałem (w składzie enzymów kobamidowych) w przemianie białkowej, tłuszczowej i węglowodanowej. Będąc źródłem grup metylowych, witamina B12 normalizuje (w połączeniu z kwasem foliowym i witaminą B6) przemianę metioniny, zapobiega stłuszczeniu wątroby, zwiększa zużycie tlenu w stanach niedotlenienia. Wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe: sprzyja obniżeniu poziomu cholesterolu we krwi i wyprowadzeniu go z naczyń krwionośnych. Stymuluje syntezę białka, normalizuje procesy wzrostu i rozwoju.

Zapewnia aktywność, uczestniczy w wytwarzaniu czerwonych ciałek krwi, przeciwdziała niedokrwistości, umożliwia syntezę kwasów nukleinowych w komórkach, przede wszystkim szpiku kostnego; wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego, uczestniczy w tworzeniu otoczki mielinowej ochraniającej komórki nerwowe i neuroprzekaźników nerwowych, zapewnia dobry nastrój, równowagę psychiczną, pomaga w uczeniu się, skupieniu uwagi; odgrywa rolę przy odtwarzaniu kodu genetycznego; dzięki niej zmniejsza się poziom lipidów we krwi; wpływa na układ kostny, pobudza apetyt. Skutki niedoboru są niedokrwistość, zahamowanie dojrzewania komórek, szczególnie krwi, opóźnienia wzrostu, częste biegunki, zaburzenia w funkcjonowaniu mózgu i układu nerwowego, trudności w zachowaniu równowagi, rozdrażnienie, irytacja, stany lękowe, depresje, zmęczenie, drętwienie rąk i nóg, trudności z chodzeniem, jąkanie się, bezwład umysłowy i fizyczny, drętwienie, mrowienie, utrata pamięci, dezorientacja, stany zapalne ust, niemiły zapach ciała.

Źródła w pożywieniu można znaleźć w produktach pochodzenia zwierzęcego chudym mięsie, rybach, skorupiakach, serach i jajach; w małych ilościach występuje w niektórych gatunkach glonów, np. ao nori, dulse, produktach mleczno-skwaszonych, które dodatkowo zawiera duże ilości wapnia pomagające ją przyswajać.

Mineraly:

Selen wchodzi w skład enzymu zawartego w erytrocytach, zapobiega hemolizie krwi, wraz z witaminą E stabilizuje błony komórkowe oraz steruje przemianami siarki w organizmie człowieka. Jako przeciwutleniacz zapobiega przedwczesnemu starzeniu się komórek. Selen zapobiegający też stłuszczeniu wątroby, znajduje się w soli kamiennej, orzechach, kukurydzy i zielonym groszku.

Cynk wchodzi w skład aż 59 proc. enzymów, jest niezbędny do syntezy białek oraz kwasów nukleinowych. Przyspiesza gojenie się ran. Niedobór powoduje zaburzenia smaku i węchu. Znaczącym źródłem cynku są mięso zwierząt, ryby, ostrygi, jaja,  warzywa i ziarna zbóż.
Mangan wchodzi w skład wielu enzymów, inne zaś uaktywnia. Wpływa na przemiany tłuszczów i cholesterolu oraz hormonów płciowych, reguluje pracę układu nerwowego.

Mangan znajduje się w ziarnach zbóż, orzechach, warzywach liściastych.

Miedz jest niezbędna do wytwarzania krwinek czerwonych, bierze udział w tworzeniu kości. Powszechnie występuje w większości produktów spożywczych, najwięcej miedzi zawierają warzywa i owoce.

Magnez posiada układowy wpływ na procesy energetyczne we wszystkich organach i tkankach, zwłaszcza – aktywnie zużywających energię (serce, układ nerwowy, pracujące mięśnie). Posiada on działanie osłaniające w stosunku do mięśnia sercowego, wykazując korzystny wpływ na serce w zaburzeniach rytmu, w chorobie niedokrwiennej serca, m.in. w zawale serca, poprawiając zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen i ograniczając rozległość jego uszkodzenia. Magnez wykazuje także działanie rozszerzające na naczynia krwionośne i sprzyja obniżeniu ciśnienia. W cukrzycy magnez zapobiega powikłaniom ze strony naczyń krwionosnych.

Wystepuje w orzechch, nasionach słonecznika, razowym pieczywie, kaszy gryczanej, roślinach strączkowych (fasola, soja, soczewica, groch), nie rafinowane produkty zbożowe.

Flawonoidy to jeden z typów substancji fitochemicznych, które znajdują się w roślinach. Występują m.in. w owocach (szczególnie cytrusowych), warzywach (np. pomidorach, brokułach, papryce, sałacie), kaszy gryczanej, roślinach strączkowych (np. soi), herbacie, w czerwonym winie, młodym pieprzu. Substancje te często są kolorowe i nadają owocom jagodowym czerwone i granatowe barwy, a cytrusowym – pomarańczowe i żółte.
Flawonoidy są składnikami ziół i innych roślin, które wykorzystywano już bardzo dawno do leczenia wiele chorób. Na co pomagają znanymi związkami flawonowymi są rutyna i kwercetyna. Działają one podobnie jak witamina C, która wzmacnia większe naczynia krwionośne.

Beta-karoten jako antyoksydant chroni komórki organizmu przed szkodliwym działaniem wolnych rodników, niszczących struktury błony komórkowej oraz wykazujących niekorzystny wpływ na podział komórek. Beta-karoten jest prowitaminą wit. A, warunkującej prawidłowy proces widzenia oraz rozwój komórek nabłonka i struktury błon komórkowych.

W naturze występuje ponad 500 barwników zwanych karotenoidami. To właśnie one nadają roślinom, a wśród nich owocom i warzywom, żółtą, pomarańczową i czerwoną barwę.

Karotenoidy występują także w zielonych warzywach liściastych, lecz ich zabarwienie jest maskowane przez zielony chlorofil. Ich obecność ujawnia się jesienią kiedy rośliny przestają produkować chlorofil i ich liście przebarwiają się na żółto i czerwono.

Najlepiej znanym karotenoidem jest beta-karoten występujący w wielu pomarańczowych i żółtych owocach oraz zielonych warzywach liściastych

 

Źródła beta-karotenu; żółte i pomarańczowe warzywa: marchew, dynia, pomidory; żółte i pomarańczowe owoce: morele, brzoskwinie, nektarynki, melon, mango; zielone warzywa liściaste: szpinak, kalafior, brokuły, sałata, cykoria, włoska kapusta, jarmuż, liście buraka, rzepa, gorczyca, mniszek lekarski, endywia, inne warzywa i owoce: szparagi, groszek, wiśnie, suszone śliwki

 

 

Witamina E hamuje utlenianie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Witamina E działa synergistycznie z beta-karotenem. Witamina E nazywana jest witaminą młodości, chroni komórki przed utleniaczami i krwinki czerwone przed przedwczesnym rozpadem. Ponadto witamina E pobudza trawienie i niezwykle korzystnie działa na włosy, paznokcie i skórę.

Znajduje sie w zielonych i żółtych owoce oraz warzywa.